Gelukt

Gisteren zijn Eric, Peter en ik naar Soesterberg gereden om de steen uit te zoeken.
We waren er behoorlijk snel uit. Het scheelt dat we wisten wat we wilden: een witte, ruwe steen, niet te groot, voor aan het 'hoofdeinde'.
Het is een gelaagde kwartsiet geworden, die aan de achterkant grijs bleek te zijn, met wat reliëf op de voorkant. (Zoek op de Norvold site, 'Bianco wit')

Nu nog nadenken over wat er op moet.
Natuurlijk naam en data, maar ik zou graag een klein zinnetje erbij hebben. En dat kan ik niet zomaar met mijn hoofd bedenken. Dat moet uit een andere laag komen, en ik hoop maar dat dat ook zal komen, als ik me er mee bezig houd en er meerdere nachten over slaap.

En dan de letters nog: ik wil geen 'plakletters', maar gegraveerd. Dat zal niet kunnen met zandstralen, dat zal echt met de hand moeten. En of de meneer op de hoek dat kan?

Ook twee prachtige stenen voor mezelf gezien.
Ik heb Eric geïnstrueerd over hoe ik het wil hebben. Ik ben toch wel een controlfreak eigenlijk... blijkbaar vertrouw ik er niet op dat ze het goed doen als ik er niet bij ben om de boel te regisseren.

Nog meer foto's

De schepping van de mens

Notre Dame de Belle Verrière

Johannes

Christus en de vier gevleugelde wezens

Nog wat foto's

Interieur


















Apostelen

Op de toren

Eén van de heerlijkste dingen vind ik het beklimmen van de toren.
Ik heb hoogtevrees, en daardoor is het een mengsel van vrees en vreugde. Maar om zo ver uit te kunnen kijken, hoog boven de aarde, in de gebieden waar alleen de vogels komen... en de gargouilles! Al duizend jaar zitten ze daar tegen de toren geplakt en kijken uit over het land.

Het labyrinth

Midden op de vloer van de kathedraal ligt een labyrinth, zoals in meerdere kathedralen, o.a. die van Reims. Dat van Chartres is heel bekend, en een soort blauwdruk voor andere labyrinthen. Ik heb het nu voor de derde keer gelopen. De eerste keer met mijn studiegenoten. Die keer was het heel bijzonder om samen die weg te gaan, en te worden opgewacht door de anderen in het midden, en vervolgens zelf ook weer anderen op te wachten die na mij kwamen. Alsof je vanuit de geestelijke wereld de zielen opwachtte, of misschien juist op de aarde de zielen opwachtte die nieuw kwamen.
De tweede keer stond vooral in het teken van de liefde. We waren toen nog niet zo lang bij elkaar en nog zo hoopvol en verliefd.
Deze derde keer was heel anders. Ik was moe, had weinig geslapen, en had aanvankelijk moeite met de verbinding vinden, omdat ik alleen maar achter een klein kind aanliep...
Ik had Isolde in de doek (de Vatanai Solsbury, met het labyrinth ingeweven!), en na een paar minuten begon ze te huilen. Eerst was het labyrinth vol met mensen. Wij lopen hem steeds in een rituele pas: twee passen vooruit, één terug. Dat duurt veel mensen te lang, die dan achter ons blijven, wel of niet willen inhalen... plus dat krijsende kind! Binnen een minuut of tien was het hele labyrinth vrijwel leeg, terwijl het de hele dag propvol was!
Ondanks Isoldes geschreeuw deed het labyrinth toch zijn werk. Deze keer lukte het niet om het te zien als een 'levensweg' of een gang naar binnen. Ik kon wel geconcentreerd blijven , maar het was veel meer 'in het moment'. En toen realiseerde ik me dat dat is wat het leven nu is: in het moment zijn. Ravian komt niet meer terug: het is wat het is. Ik heb weinig tijd voor mezelf: het is wat het is. De anderen worden groot en gaan straks weg en gaan nooit meer in hun babyschoentjes passen: het is wat het is. Verdriet en soms ook voorzichtige vreugde: het is wat het is.
En toen kwam ik toch weer herboren uit het labyrinth.

De kathedraal van Chartres

Hans, Isolde en ik zijn van donderdag tot zondag naar Chartres geweest. Ik was er al voor de derde keer. De eerste keer op kunstreis van de euritmie-academie, daarna een keer alleen met hans, en nu met onze dochter. Het is voor mij toch een soort bedevaart. De allereerste keer dat ik de kathedraal zag, had ik er een enorme afkeer van. Bij het eerste binnentreden moest ik er meteen weer uit, en ik voelde zo'n grote boosheid en woede. Ik haatte dat grote, dominante ding dat op de plaats van de druidenbron gebouwd was. Maar in de loop der dagen ging ik enorm van hem houden. Uiteindelijk zijn alle wegen die oprecht naar het goddelijke leiden gelijkwaardig.
Als ik nu de beelden zie, of de torens zie opdoemen, voel ik vooral heel veel liefde voor de kathedraal en de mensen die hem gebouwd hebben, en alle mensen die in duizend jaar tijd hun hogere gedachten daar gebracht hebben.

Moederdag!

Ik kreeg zowaar een kado voor moederdag, van mijn geliefde dochter Morgan!

Een cd van Susan Boyle.

De grapjas!

Maar daarna vond ik op Marktplaats een advertentie van 3 dozen boeken van Steiner, Lievegoed en nog een heleboel andere -sofenboeken! Echt een koopie.
Ik heb meteen gebeld om de deal te sluiten.