Isolde

http://youtu.be/s4pwuMiK7Y4

Tagung

Ik ben pas voor een Eurythmie-Tagung (conferentie) een week naar het Goetheanum in Dornach geweest.
Het was geweldig! Een week lang met allemaal euritmisten. De dag begon met een voordracht, dan zelf euritmie doen, middageten, weer euritmie doen, eten, en dan elke avond een voorstelling.

Ik had een vakgroep gekozen met veel pedagogie, omdat ik ook voor mijn werk ging. Achteraf vind ik dat ik te weinig kunstzinnigs heb gedaan, maar gelukkig wel een workshop met Margrethe Solstad, die vanaf nu de nieuwe artistiek leidster gaat worden van de Goetheanum Bühnegroep.
Wel veel geleerd, ook wat de pedagogie betreft, ik heb weer een heleboel nieuwe ideëen om in mijn lessen mee te nemen.

Daarnaast was het natuurlijk heerlijk om een week daar rond te lopen, zonder kinderen...
Ik had nooit eerder echt alleen gereisd, altijd met anderen. Ik had erg opgezien tegen de reis. Helemaal alleen naar Zwitserland...
Toen ik tijdens de heenreis midden in de nacht alleen naast de bus zat ergens bij Luxemburg, had ik ook even bijna een paniekaanval. Wat doe ik hier? Ik wil naar huis!
Maar de volgende ochtend scheen de zon in Basel, bleek er gewoon een trein naar Dornach te gaan, en liep ik binnen 7 minuten zonder zoeken tegen mijn logeeradres op.
Toen de Tagung ten einde was, moet ik nog twee dagen blijven omdat mijn bus pas op zondagavond terug ging. En toen besefte ik weer: ik houd ook niet van alleen reizen. Ik houd sowieso niet echt van alleen zijn. Een paar uur, dat vind ik lang genoeg. Ik heb niet voor niets een groot gezin. Ik wil met mensen samen zijn.

Maar deze week was ik samen met heel veel anderen. Sommigen gingen eerder naar huis, omdat ze het toch wel zwaar vonden... ik was helemaal uitgerust!
Geen boodschappen doen, geen lesgeven, niet koken en wassen en opruimen... Hoe verschillend kan dat toch zijn.

Tijdje geleden

Omdat ik altijd maar zo druk ben met Facebooken ligt mijn blog helemaal stil.
Ik zal proberen er af en toe nog iets van te maken...

Al met al gaat het toch steeds iets beter.
Ik heb weer meer zin in dingen, draag niet meer 'alleen maar zwart', figuurlijk gesproken.
Vaak kan ik ook echt oprecht weer veel plezier hebben en heel hard lachen. Daardoor lukt het me toch om de moed te verzamelen om weer aan andere dingen te denken die met Ravian samenhangen. Het was nodig om bepaalde dingen duizend keer her te beleven, en als dat dan gedaan is, komt er opeens weer een nieuwe herinnering boven, ééntje die te pijnlijk was om er eerder bij stil te staan. En dan merk ik dat ik dat ook weer hardop wil benoemen. Rouwen doe je niet in je eentje, ik niet althans, ik moet sommige dingen hardop uitspreken om ze reëel te maken.

De liefde, nog zo iets... het ziet er naar uit dat de relatie met Hans echt mislukt is.
Nu is er een nieuwe liefde. Waarover later misschien meer.

Kapper

Ik heb mijn krullen terug!

Beetje blotige nachtpon, maar ach...

Lente

Ik weet dat het nog midden in de winter is, maar toch... ik voel de lente in de lucht.
De aarde trekt, het trekt ergens in mijn borst. De lucht tintelt en voelt anders aan.
En ik voel ook anders aan.
Eergisteren was ik bijna alleen thuis, de meiden waren 'op avontuur', en Isolde sliep. Ik had een paar glazen wijn op, aanvankelijk tegen de hoofdpijn (zenuwpijn wordt bij mij vaak minder door een beetje alcohol), maar ik werd er alras vrolijker van. En ik had zin om te zingen.
Uiteindelijk heb ik staan zingen in mijn eentje, midden in de woonkamer. En ik hoefde niet eens te huilen! Het was eigenlijk alleen maar heerlijk.
Een langzame versie van Summertime, zittend op de rand van de piano, in het donker met alle lichten uit, alleen de straatlantaarns aan. Gillian Welch-liedjes.
Het wachten is op een vuur, ergens buiten. Om daar weer urenlang bij te zingen.

Bijna 2 jaar.

Zaterdag is Ravian al twee jaar dood.
Vandaag was ook een rare dag: twee jaar geleden was het ook donderdag, de dag voor de Sinterklaasviering op de scholen. Alleen viel dat toen op 4 december.
Na het werken ging ik naar huis, en 's avonds was hij dood.
Nog steeds weet ik precies hoe die dag verliep, welk verhaal ik had gedaan met de klassen, dat er een aanvaring was met een jongetje, welke juffen er op school waren.
Toen ik driekwart jaar later mijn tas doorkeek omdat ik weer moest gaan werken, vond ik daar nog het 'Metro'-krantje van 4 december 2008.

Twee jaar verder.
Vorig jaar had het vreemd genoeg nog iets feestelijks. Een jaar volbracht, één cirkel rond. Alle dagen, alle feesten, alles voor het eerst zonder hem. Alsof er nu een nieuwe opening ontstond. Wat nu?
Maar nu, weer een jaar verder, is het vooral kaal en leeg. Goed, weer een jaar verder. En heeft het hem terug gebracht? Nee. Hij is nog steeds niet terug. Hij komt nooit meer terug.

Elke dag zie ik hem lopen: in lange, slungelige jongens op straat, in een passerende trein, op de fiets, in een groepje andere jongens. Soms heeft er één net zo'n soort motoriek, en zie ik zo'n joch lachen en bewegen als mijn kind. Maar mijn jongen loopt en lacht daar niet tussen, mijn jongen is dood. In zijn kast liggen nog steeds zijn kleren, alles gewassen en opgevouwen. In het begin kwam er nog wel eens, onderuit de wasmand, een shirt of een broek van hem. Nu nooit meer.
Ik denk er wel eens aan, alles in te pakken en op te bergen,want hij gaat zijn kleding nooit meer nodig hebben. Maar ik kan het nog niet. Ik moet er niet aan denken alles in een vuilniszak te stoppen, en dan...? Eerst nog twee jaar in de kelder zetten? Want ik kan het niet zomaar in een container gooien.
In die kast liggen ook al zijn schriften, opschrijfboekjes, dingen met zijn handschrift er op, zijn 'toverboek' waarin hij spreuken opschreef. Ik durf er niet eens naar te kijken.

Het wordt ook niet makkelijker.
De glans die er in het begin ook nog was, ondanks alles, verdwijnt. De herinnering aan hoe mooi hij was toen hij opgebaard lag, de glans van de andere wereld, al dat licht... dat raakt verder en verder weg. En langzaam blijft vooral het onomkeerbare over, het gemis, het al twee jaar niet meer met hem gesproken en gelachen te hebben, al twee jaar niet meer zijn gekke grapjes en zijn dwarse buien en zijn sleutel in het slot en het geluid van zijn tas die hij op de grond gooit.
"Hoi mam,"
"Hallo schatje."

Het lijkt er op alsof ik eindelijk op de grond ben beland en het is geen zachte landing.

Heel typerend vind ik de volgende foto. Tussen alle droef kijkende mensen met omlaag gerichte blik kijk ik omhoog. Omhoog naar het roosvenster waar het licht doorheen viel, het licht waarin ik zocht naar mijn kind.

Nieuwe viool

Het schiet niet erg op met het blog de laatste tijd... te veel andere dingen te doen.

Omdat de eerste viool toch wel een goedkoop dingetje was, kreeg ik al snel het idee dat er toch een goed instrument nodig was. Eén dat met me mee kan groeien, één dat echt bij me past.
Het uitzoeken daarvan was net zoiets als met de toverstokken op Hogwarts: veel proberen... bij het ene instrument wist ik meteen dat die het niet was, hoe mooi ook, met het andere was niets mis, maar het was niet het mijne...
Uiteindelijk zijn er twee mee naar huis gegaan, en wist ik al vrij snel welke het moest worden.
Toen nog een strijkstok die erbij paste... en nu ben ik helemaal gelukkig met mijn viool.